terima kasih.
terima kasih, sebab awak tinggal saya dulu.
terima kasih banyak-banyak.
kalau bukan sebab awak tinggal saya dulu,
saya rasa saya masih belum tahu hidup itu apa.
saya mesti rasa saya selalu selamat sebab awak ada.
tapi,
bila awak tinggal saya,
baru saya rasa apa ini dunia.
dunia, bukan selalu letak kita tempat atas.
atau tempat yang kita suka.
kita kena campak, kena sepak,
ikut macam yang dunia hendak.
terima kasih.
terima kasih, sebab awak tinggal saya dulu.
terima kasih banyak-banyak.
kalau bukan sebab awak tinggal saya dulu,
saya belum reti cari apa yang saya mahu buat
dan apa yang saya boleh buat.
saya rasa kalau awak masih ada,
saya tetap macam dulu, ke sini ke sana tidak seorang,
mahu ada yang teman.
sebab saya mana tahu pijak kaki sendiri.
saya sekarang sudah nampak apa yang saya mahu.
saya sekarang sudah nampak apa yang saya tuju.
saya sekarang sudah tanggungjawab yang saya galas di bahu.
sekarang, sejak awak tinggal saya,
saya rasa saya jumpa siapa saya,
dan siapa orang-orang keliling saya.
mungkin orang-orang kesayangan saya di keliling ini
tidak gah bak orang-orang kesayangan di keliling awak.
tapi saya bangga.
sebab awak tinggal saya,
dan saya jumpa apa yang saya terlupa.
dan itu bukan awak sebenarnya.
sekurang-kurangnya, saya ingat awak sebab awak tinggal saya.
dan itu saya anggap awak berjasa.
terima kasih sebab awak tinggal saya dulu.
terima kasih banyak-banyak.
*saya senyum banyak bila tulis karangan ini.




